Przed hotelem przygotowani do drogi

Mąchocice Kapitulne w dniach 6-8 lutego 2026 stały się centrum XI Zimowych Spotkań PTT w Górach Świętokrzyskich. Kilkadziesiąt godzin na Kielecczyźnie wśród społeczności Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego z różnych części kraju to czas poznawania ludzi z górską pasją, budowania bliższych relacji, wymiany doświadczeń. To kontakt z przyrodą Gór Świętokrzyskich i folklorem ziemi kieleckiej. To odkrywanie ciekawych miejsc i historii z nimi związanych. To aktywność fizyczna na świeżym powietrzu, smaczne jadło, śpiew, muzyka, taniec i pozytywna energia.

W piątek wieczorem sześcioosobowa grupa krakowsko – oświęcimska zameldowała się w najwyżej położonym w Górach Świętokrzyskich hotelu „Przedwiośnie”, serdecznie powitana przez Teresę i Grażynę – animatorki Zimowych Spotkań PTT i liderki oddziału w Ostrowcu Świętokrzyskim. Jeszcze tego samego wieczoru spotkaliśmy się na kolacji z blisko setką uczestników, zaś przy wspólnym stole mieliśmy okazję poznać skromne reprezentacje oddziałów z Łodzi, Jaworzna i Radomia. Pierwszy dzień zakończył się obejrzeniem filmowych wspomnień z poprzedniej edycji Zimowych Spotkań PTT, konkursem piosenek oraz karaoke w wykonaniu poszczególnych oddziałów. Czytaj dalej →

Podejście ze Zwardonia na Sołowy Wierch

W minioną niedzielę nasze Koło PTT w Oświęcimiu odbyło ciekawą wycieczkę na polsko-słowackim pograniczu. Za cel obraliśmy Międzygórze Jabłonkowsko-Koniakowskie, dość nową krainę, a właściwie mezoregion, wyznaczony w 2018 roku na obrzeżach Beskidu Śląskiego i Żywieckiego, z górami o wysokości 500–800 m n.p.m.

Nasza wycieczka za punkt startu obrała Zwardoń, a ściślej mówiąc Myto, czyli przysiółek będący niegdyś punktem poboru opłat i kontroli na granicy Polski z Węgrami. Pogoda dopisywała od samego rana, podobnie zresztą jak frekwencja. Na starcie wycieczki zameldowało się 15 osób, które dziarskim krokiem ruszyły przed siebie w kierunku Sołowego Wierchu. Po około 40 minutach niezbyt wymagającego spaceru niebieskim szlakiem znaleźliśmy się w komplecie na wysokości 853 m n.p.m. Ten zalesiony szczyt zatrzymał nas na krótką przerwę; był też on, chcąc nie chcąc, najwyższym punktem podczas wycieczki, choć ze względu na zalesienie raczej nie zapamiętamy go na długo. Czytaj dalej →

Nasza grupa w drodze na Koziarz
fot. Jacek Dindorf

W połowie grudnia zimy nie zobaczyliśmy nawet w górach. Wprawdzie, gdy dotarliśmy do Zabrzeży szron na trawie wskazywał na ujemną temperaturę, lecz kiedy wznieśliśmy się ponad dolinę Dunajca podchodząc stromo pod górę, po chłodzie pozostało wspomnienie. Samotny daniel przebiegł nam drogę, gdy podążaliśmy nieznakowanymi ścieżkami do wysoko posadowionych przysiółków i słonecznych polan. Jedna z nich zatrzymała nas na drugie śniadanie z prostego powodu: zza beskidzkich zboczy wyłonił się fragment zimowych Tatr Wysokich.

W okolicy przysiółka Wierchy weszliśmy na znakowany szlak, biegnący przez grzbiet górski nazywany lokalnie Suchym Groniem. Liczne polany i leśne prześwity z niewielkimi płachetkami śniegu co rusz odsłaniały widoki, a to na Pogórze Ciężkowickie i Beskid Sądecki, a to na Beskid Wyspowy i Gorce. No i Tatry! Czytaj dalej →

Cała grupa przy schronisku na Skrzycznem

Góry i ludzie to dobre lekarstwo na jesienne smuteczki. Póki starcza sił. Często oznacza to deszcz i błoto, ale i radość bezcenną. Ciepły polar, czapka, gorąca herbata. W plecaku peleryna i coś słodkiego na poczęstunek.

Kiedy wstaje dzień wyruszamy do Lipowej. Części uczestników zostaje oszczędzone 1,5 km wędrówki po asfalcie, bowiem są dowiezieni do wsi Ostre. Pozostali, w tym kierowcy samochodów gonią czołówkę, szukając po drodze ostrych zapachów ulicy Rozmarynowej, Cynamonowej albo Lawendowej. Wszyscy idziemy najpierw spokojnym, zielonym szlakiem przez Muronkę, gdzie dopada nas deszcz, a potem dalej na Magurkę Radziechowską i Magurkę Wiślańską. Pomimo zachmurzenia widoki są piękne: kotliny we mgle i delikatnie zarysowane kontury górskie. Wraz ze zmianą pogody i wysokości rośnie przejrzystość i rozległość, aż po Małą Fatrę z Rozsutcem. Mijamy kilka zlepieńcowych wychodni skalnych. Wreszcie docieramy do wychodni na Malinowskiej Skale, która lepi się od…mnogości turystów. W tym urokliwym miejscu wiatr nie utrudnia postoju, więc zatrzymujemy się na posiłek. Po odpoczynku kolejny odcinek trasy mija nam szybko wśród licznych piechurów i rowerzystów. Czytaj dalej →

Velký Štolpich

Woda – naturalne bogactwo Gór Izerskich. Potoki, wodospady, strumienie spływające śladami naszych ścieżek, mokradła, rozlewiska, torfowiska. Woda pod stopami, woda nad głowami. W czasie październikowej, jedenastej edycji Rajdu im. Czesława Klimczyka, organizowanej przez Koło PTT Oświęcim mieliśmy ją w obfitości, żeby nie powiedzieć w nadmiarze.

Wodną przygodę z górami zaczynamy w czwartek 9 października 2025r. w samo południe, gdy docieramy na Rozdroże Izerskie. Deszczowo, na drzewach kolory jesieni, czas salamander. Jest nas tylko sześcioro, czworo ma dojechać wieczorem, udział pięciu osób wykluczyły zdarzenia losowe.

Pod Wysoką Kopą

Nasza 15-kilometrowa trasa tego dnia prowadzi w większości szerokimi, szutrowymi traktami. Idziemy zarówno wygodnymi odcinkami, stanowiącymi zimą biegowe trasy narciarskie, ale i zalanymi wodą ścieżkami, usianymi śliskimi korzeniami drzew. Tego dnia osiągamy Wysoką Kopę (1127 m n.p.m.) – najwyższy szczyt Gór Izerskich. Kto tego dokonał musiał się jednak pożegnać z suchymi skarpetami. Jest zimno, wieje wiatr, wracamy na Rozdroże Izerskie przez Sine Skałki. Podjeżdżamy do wodospadów na Kwisie, które huczą od ogromu płynącej wody. Po południu zarzucamy kotwicę na skraju Świeradowa Zdroju w trzech przytulnych, drewnianych domkach. Wieczorem zwiedzamy puste o tej porze uzdrowisko, głaskając świeradowskie żaby na zdrowie, miłość, bogactwo i szczęście. Czytaj dalej →

Nad Wielkim Wodospadem

Prognozy pogody na sobotę zmieniały się często. Wiadomo było tylko, że trochę popada i może przejść burza. Nie zniechęciło to nas jednak i w pięcioosobowym składzie jeszcze przed wschodem słońca wyjechaliśmy z Oświęcimia. Do Starego Smokowca dotarliśmy kwadrans po siódmej i ruszyliśmy w górę. Słońce było za chmurami, ale widoczność całkiem przyzwoita i stopniowo ukazywały się kolejne szczyty z otoczenia Doliny Staroleśnej. Około godziny dziewiątej raz zagrzmiało (miało być później). Po chwili zaczął padać delikatny deszcz, który jednak szybko się skończył i gdy podchodziliśmy na próg doliny wyjrzało słońce. Od czasu do czasu z południa wiatr przyganiał chmury, które zakrywały na krótko szczyty i rozwiewały się, tworząc ciekawy spektakl.

Do wielu tatrzańskich schronisk na Słowacji, w tym do Zbójnickiej Chaty, nie ma dojazdu i dosłownie wszystko wnoszone jest tam na barkach tragarzy, zwanych „nosiczami”. Podczas naszej wędrówki mijaliśmy wielu z nich, niosących spore ciężary. To chyba znak czasu, bo większość z nich niosła sporych rozmiarów panele słoneczne, przy których zgrzewka wody wyglądała jak mały pakuneczek. Czytaj dalej →