Nasza grupa w przysiółku Stołowe

Wrześniowe niebo zasnute chmurami, deszcz, potem mgła, ogromne korki na zakopiance – może to nie najlepszy początek trzydniowego pobytu w Tatrach i na Podhalu. Kiedy jednak w naszym miejscu zakwaterowania na pograniczu Białego Dunajca i Gliczarowa Górnego pojawiali się kolejni znajomi miłośnicy gór, rosła radość ze wspólnego spotkania. Prawie w komplecie zasiedliśmy do obiadokolacji. Gospodarze zadbali o podniebienia swoich gości, dlatego wieczorny posiłek był rozkoszą dla naszych kubków smakowych. Potem zabrzmiały dźwięki gitary, a z gardeł ochoczo popłynęły słowa o „wczasach w tych góralskich lasach”.

Zawitaliśmy do nich następnego dnia, który początkowo nie zachęcał do górskiej wędrówki: mgła, chwilami mżawka. Obraliśmy kurs na słowackie Tatry w dwóch podgrupach. Jedni za cel postawili sobie Jagnięcy Szczyt, drudzy Zadnie Koperszady i Tatry Bielskie. Czytaj dalej →

Nasza grupa w drodze do Chaty pod Soliskiem

Dwie tatrzańskie doliny na Słowacji: Furkotna i Młynicka. Pomiędzy nimi granitowy grzebień Soliska, przez który przechodzi wąska przełączka dostępna dla turystów nazwana Bystrą Ławką. To główny cel naszej wycieczki w pierwszy dzień szkolnych wakacji. Aura w sam raz na to, aby wybrać się nad wodę, więc przybywamy nad Szczyrbskie Jezioro. Nie dla nas jednak tego dnia wodna kąpiel, co najwyżej orzeźwiający prysznic z potoków: Furkotnego albo Młynicy. Za to nie możemy narzekać na brak kąpieli słonecznej, szczególnie przy podejściu do Chaty pod Soliskiem.

Część z nas tutaj zostaje na dłuższy postój, aby następnie wspiąć się na Skrajne Solisko, podziwiając z perspektywy ponad 2000 m n.p.m. Grań Baszt z jednej strony grzbietu oraz Dolinę Młynicką z wodospadem Skok, zaś zza Doliny Furkotnej pochyloną sylwetkę Krywania. Czytaj dalej →

Początek w Nydku

Velká Čantoryje, Velký Sošov, Velký Stožek to czeskie nazwy granicznych szczytów, które w pogodną, majową niedzielę 2026 r. obejrzeliśmy z czeskiej perspektywy. Rankiem dotarliśmy na Zaolzie do miejscowości o dwujęzycznej nazwie cz. Nýdek pol. Nydek, co oznacza, że polska mniejszość ma znaczący udział w strukturze narodowościowej mieszkańców wioski.

Wędrówka na Czantorię wiodła nas Ścieżką Rycerską, której nazwa nawiązuje do legendy o rycerzach drzemiących we wnętrzu góry, gotowych do obrony okolicznych ziem w wypadku zagrożenia (jako żywo przypomina to tatrzańską legendę o śpiących rycerzach spod Giewontu). Podczas gdy czantoryjscy rycerze słodko spali, szybko wdrapaliśmy się do leśnego kościoła na Zakamieniu, gdzie w czasach kontrreformacji spotykali się potajemnie ewangelicy na wspólnej modlitwie. Czytaj dalej →

Nasza grupa na tle Królowej Beskidów

Niedzielna wycieczka z dnia 26 kwietnia 2026 roku prowadziła przez obszar Beskidu Żywieckiego. Rozpoczęła się wędrówką pośród świerków i buków na Halę Śmietanową, która stała się dla nas dobrym punktem widokowym na Tatry Zachodnie oraz Wysokie. Najbardziej widocznymi szczytami były Starorobociański Wierch, Rohacze i Wołowiec.

Podczas podejścia na Przełęcz Krowiarki spotkaliśmy pierwsze zbiorowiska jaskrów, a naszym oczom ukazały się również wyczekiwane krokusy. Przełęcz Krowiarki stała się miejscem odpoczynku i wytchnienia oraz okazją do wspomnienia jej funkcji komunikacyjnej w dawnych czasach, kiedy była jednym z głównych szlaków dla kupców, pasterzy oraz lokalnej społeczności. Do dziś funkcja komunikacyjna przełęczy jest widoczna — przebiega tędy droga oraz szlaki turystyczne, które nawiązują do dawnych tras wykorzystywanych przez człowieka. Czytaj dalej →

Nasza grupka na zamku Wołek

Beskid Mały jest nam bliski, ale jak się okazało nie do końca znany. Dla Oświęcimian dobry na krótsze wypady, co nie znaczy mało wymagający. 22 marca 2026 r. wykorzystaliśmy słoneczny dzień, aby w górach poszukać śladów wiosny, zobaczyć kilka krajobrazowych ciekawostek, dotrzeć na rubieże XIV-wiecznego księstwa oświęcimskiego, wspiąć się na flisz karpacki, zmęczyć się przy stromym podejściu na Bujakowski Groń i odpocząć przy domu turystycznym na Hrobaczej Łące. A wszystko to na zaledwie 14 kilometrach trasy, wiodącej najpierw skrajem koziańskiego kamieniołomu, który po wyłączeniu go z eksploatacji stworzył niezwykle urokliwe miejsce. Potem przeszliśmy nad pięknie położonymi w głębi lasu trzema stawami, których woda zasila dorzecze Soły. Kolejny wyznaczony tego dnia cel to zdobycie zamku Wołek – średniowiecznej strażnicy granicznej, której budowniczymi byli panowie na zamku w Oświęcimiu. Warownia padła naszym łupem z najmniej oczekiwanej przez dawnych właścicieli strony czyli z góry. Czytaj dalej →

Na Sokolicy

Przysłowie ,,Natura ciągnie wilka do lasu” zadziałało w naszym przypadku już po raz kolejny. Po zimowych wyprawach z namiotem w Bieszczadach, Beskidzie Niskim, Tatrach Niżnych, Małej Fatrze tego roku padło na Beskid Żywiecki. To tutaj postanowiliśmy sprawdzić się w surowych warunkach. Plan zakładał przejście szlakiem granicznym od Krowiarek do … chcieliśmy jak najdalej w ciągu 4 dni, w kierunku zachodnim.

Na przełęczy meldujemy się 21 lutego około godziny 7:00 w trzyosobowym składzie: Adam, Jacek i Witek. Pogoda o poranku miło nas zaskoczyła, gdyż była inwersja i temperatura wahała się w okolicach minus 6 stopni, gdzie w dolinach oscylowała w przedziale -10 do -12 stopni. Po założeniu plecaków, w których mamy wszystko, by przetrwać 4 dni bez robienia zakupów (ważą po około 20 kg każdy) ruszamy ku przygodzie. Od razu na rozgrzewkę dostajemy niezły wycisk, gdyż początkowe podejście czerwonym szlakiem na Diablak nie należy do łagodnych, a te kilogramy niesione na plecach nam nie pomagają. Drogę umila nam piękna, zimowa sceneria i skrzypiący śnieg pod butami. Wraz z nabieraniem wysokości odsłaniają się pierwsze widoki na Mosorny Groń, Halę Śmietanową czy Policę, a po dotarciu na Sokolicę ukazuje nam się najwyższy szczyt na jaki wejdziemy podczas naszej wyprawy czyli Babia Góra (1725m). Czytaj dalej →

Na szczycie Romanki

Tegoroczna zima trochę jak kobieta – zmienną jest. W połowie lutego pokazała swoje śnieżne oblicze. Są osoby, w tym i piszący te słowa, które kochają śnieg i mróz. Mogę więc powiedzieć, że trafiliśmy z terminem dobrze, no może do pełni szczęścia zabrakło słońca i przejrzystości.

Dziewięcioosobową grupą wystartowaliśmy z południowego, najwyżej położonego krańca Sopotni Wielkiej, z małego, aczkolwiek odśnieżonego parkingu przy kapliczce. Początkowo szliśmy bez szlaku łagodnie wznoszącą się droga pożarową. Około piętnastocentymetrowa warstwa świeżego śniegu, po której nikt przed nami jeszcze nie szedł, nie utrudniała szczególnie marszu i pozwalała cieszyć się urokami zimy. Po pokonaniu niespełna 300 m przewyższenia weszliśmy na szlak czarny, prowadzący z centrum Sopotni Wielkiej na Kotarnicę. Tu ścieżka stała się węższa i trochę bardziej stroma. Czytaj dalej →

Przed hotelem przygotowani do drogi

Mąchocice Kapitulne w dniach 6-8 lutego 2026 stały się centrum XI Zimowych Spotkań PTT w Górach Świętokrzyskich. Kilkadziesiąt godzin na Kielecczyźnie wśród społeczności Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego z różnych części kraju to czas poznawania ludzi z górską pasją, budowania bliższych relacji, wymiany doświadczeń. To kontakt z przyrodą Gór Świętokrzyskich i folklorem ziemi kieleckiej. To odkrywanie ciekawych miejsc i historii z nimi związanych. To aktywność fizyczna na świeżym powietrzu, smaczne jadło, śpiew, muzyka, taniec i pozytywna energia.

W piątek wieczorem sześcioosobowa grupa krakowsko – oświęcimska zameldowała się w najwyżej położonym w Górach Świętokrzyskich hotelu „Przedwiośnie”, serdecznie powitana przez Teresę i Grażynę – animatorki Zimowych Spotkań PTT i liderki oddziału w Ostrowcu Świętokrzyskim. Jeszcze tego samego wieczoru spotkaliśmy się na kolacji z blisko setką uczestników, zaś przy wspólnym stole mieliśmy okazję poznać skromne reprezentacje oddziałów z Łodzi, Jaworzna i Radomia. Pierwszy dzień zakończył się obejrzeniem filmowych wspomnień z poprzedniej edycji Zimowych Spotkań PTT, konkursem piosenek oraz karaoke w wykonaniu poszczególnych oddziałów. Czytaj dalej →

Podejście ze Zwardonia na Sołowy Wierch

W minioną niedzielę nasze Koło PTT w Oświęcimiu odbyło ciekawą wycieczkę na polsko-słowackim pograniczu. Za cel obraliśmy Międzygórze Jabłonkowsko-Koniakowskie, dość nową krainę, a właściwie mezoregion, wyznaczony w 2018 roku na obrzeżach Beskidu Śląskiego i Żywieckiego, z górami o wysokości 500–800 m n.p.m.

Nasza wycieczka za punkt startu obrała Zwardoń, a ściślej mówiąc Myto, czyli przysiółek będący niegdyś punktem poboru opłat i kontroli na granicy Polski z Węgrami. Pogoda dopisywała od samego rana, podobnie zresztą jak frekwencja. Na starcie wycieczki zameldowało się 15 osób, które dziarskim krokiem ruszyły przed siebie w kierunku Sołowego Wierchu. Po około 40 minutach niezbyt wymagającego spaceru niebieskim szlakiem znaleźliśmy się w komplecie na wysokości 853 m n.p.m. Ten zalesiony szczyt zatrzymał nas na krótką przerwę; był też on, chcąc nie chcąc, najwyższym punktem podczas wycieczki, choć ze względu na zalesienie raczej nie zapamiętamy go na długo. Czytaj dalej →

Nasza grupa w drodze na Koziarz
fot. Jacek Dindorf

W połowie grudnia zimy nie zobaczyliśmy nawet w górach. Wprawdzie, gdy dotarliśmy do Zabrzeży szron na trawie wskazywał na ujemną temperaturę, lecz kiedy wznieśliśmy się ponad dolinę Dunajca podchodząc stromo pod górę, po chłodzie pozostało wspomnienie. Samotny daniel przebiegł nam drogę, gdy podążaliśmy nieznakowanymi ścieżkami do wysoko posadowionych przysiółków i słonecznych polan. Jedna z nich zatrzymała nas na drugie śniadanie z prostego powodu: zza beskidzkich zboczy wyłonił się fragment zimowych Tatr Wysokich.

W okolicy przysiółka Wierchy weszliśmy na znakowany szlak, biegnący przez grzbiet górski nazywany lokalnie Suchym Groniem. Liczne polany i leśne prześwity z niewielkimi płachetkami śniegu co rusz odsłaniały widoki, a to na Pogórze Ciężkowickie i Beskid Sądecki, a to na Beskid Wyspowy i Gorce. No i Tatry! Czytaj dalej →

Cała grupa przy schronisku na Skrzycznem

Góry i ludzie to dobre lekarstwo na jesienne smuteczki. Póki starcza sił. Często oznacza to deszcz i błoto, ale i radość bezcenną. Ciepły polar, czapka, gorąca herbata. W plecaku peleryna i coś słodkiego na poczęstunek.

Kiedy wstaje dzień wyruszamy do Lipowej. Części uczestników zostaje oszczędzone 1,5 km wędrówki po asfalcie, bowiem są dowiezieni do wsi Ostre. Pozostali, w tym kierowcy samochodów gonią czołówkę, szukając po drodze ostrych zapachów ulicy Rozmarynowej, Cynamonowej albo Lawendowej. Wszyscy idziemy najpierw spokojnym, zielonym szlakiem przez Muronkę, gdzie dopada nas deszcz, a potem dalej na Magurkę Radziechowską i Magurkę Wiślańską. Pomimo zachmurzenia widoki są piękne: kotliny we mgle i delikatnie zarysowane kontury górskie. Wraz ze zmianą pogody i wysokości rośnie przejrzystość i rozległość, aż po Małą Fatrę z Rozsutcem. Mijamy kilka zlepieńcowych wychodni skalnych. Wreszcie docieramy do wychodni na Malinowskiej Skale, która lepi się od…mnogości turystów. W tym urokliwym miejscu wiatr nie utrudnia postoju, więc zatrzymujemy się na posiłek. Po odpoczynku kolejny odcinek trasy mija nam szybko wśród licznych piechurów i rowerzystów. Czytaj dalej →

Velký Štolpich

Woda – naturalne bogactwo Gór Izerskich. Potoki, wodospady, strumienie spływające śladami naszych ścieżek, mokradła, rozlewiska, torfowiska. Woda pod stopami, woda nad głowami. W czasie październikowej, jedenastej edycji Rajdu im. Czesława Klimczyka, organizowanej przez Koło PTT Oświęcim mieliśmy ją w obfitości, żeby nie powiedzieć w nadmiarze.

Wodną przygodę z górami zaczynamy w czwartek 9 października 2025r. w samo południe, gdy docieramy na Rozdroże Izerskie. Deszczowo, na drzewach kolory jesieni, czas salamander. Jest nas tylko sześcioro, czworo ma dojechać wieczorem, udział pięciu osób wykluczyły zdarzenia losowe.

Pod Wysoką Kopą

Nasza 15-kilometrowa trasa tego dnia prowadzi w większości szerokimi, szutrowymi traktami. Idziemy zarówno wygodnymi odcinkami, stanowiącymi zimą biegowe trasy narciarskie, ale i zalanymi wodą ścieżkami, usianymi śliskimi korzeniami drzew. Tego dnia osiągamy Wysoką Kopę (1127 m n.p.m.) – najwyższy szczyt Gór Izerskich. Kto tego dokonał musiał się jednak pożegnać z suchymi skarpetami. Jest zimno, wieje wiatr, wracamy na Rozdroże Izerskie przez Sine Skałki. Podjeżdżamy do wodospadów na Kwisie, które huczą od ogromu płynącej wody. Po południu zarzucamy kotwicę na skraju Świeradowa Zdroju w trzech przytulnych, drewnianych domkach. Wieczorem zwiedzamy puste o tej porze uzdrowisko, głaskając świeradowskie żaby na zdrowie, miłość, bogactwo i szczęście. Czytaj dalej →