Nasza grupka na zamku Wołek

Beskid Mały jest nam bliski, ale jak się okazało nie do końca znany. Dla Oświęcimian dobry na krótsze wypady, co nie znaczy mało wymagający. 22 marca 2026 r. wykorzystaliśmy słoneczny dzień, aby w górach poszukać śladów wiosny, zobaczyć kilka krajobrazowych ciekawostek, dotrzeć na rubieże XIV-wiecznego księstwa oświęcimskiego, wspiąć się na flisz karpacki, zmęczyć się przy stromym podejściu na Bujakowski Groń i odpocząć przy domu turystycznym na Hrobaczej Łące. A wszystko to na zaledwie 14 kilometrach trasy, wiodącej najpierw skrajem koziańskiego kamieniołomu, który po wyłączeniu go z eksploatacji stworzył niezwykle urokliwe miejsce. Potem przeszliśmy nad pięknie położonymi w głębi lasu trzema stawami, których woda zasila dorzecze Soły. Kolejny wyznaczony tego dnia cel to zdobycie zamku Wołek – średniowiecznej strażnicy granicznej, której budowniczymi byli panowie na zamku w Oświęcimiu. Warownia padła naszym łupem z najmniej oczekiwanej przez dawnych właścicieli strony czyli z góry. Czytaj dalej →

Na Sokolicy

Przysłowie ,,Natura ciągnie wilka do lasu” zadziałało w naszym przypadku już po raz kolejny. Po zimowych wyprawach z namiotem w Bieszczadach, Beskidzie Niskim, Tatrach Niżnych, Małej Fatrze tego roku padło na Beskid Żywiecki. To tutaj postanowiliśmy sprawdzić się w surowych warunkach. Plan zakładał przejście szlakiem granicznym od Krowiarek do … chcieliśmy jak najdalej w ciągu 4 dni, w kierunku zachodnim.

Na przełęczy meldujemy się 21 lutego około godziny 7:00 w trzyosobowym składzie: Adam, Jacek i Witek. Pogoda o poranku miło nas zaskoczyła, gdyż była inwersja i temperatura wahała się w okolicach minus 6 stopni, gdzie w dolinach oscylowała w przedziale -10 do -12 stopni. Po założeniu plecaków, w których mamy wszystko, by przetrwać 4 dni bez robienia zakupów (ważą po około 20 kg każdy) ruszamy ku przygodzie. Od razu na rozgrzewkę dostajemy niezły wycisk, gdyż początkowe podejście czerwonym szlakiem na Diablak nie należy do łagodnych, a te kilogramy niesione na plecach nam nie pomagają. Drogę umila nam piękna, zimowa sceneria i skrzypiący śnieg pod butami. Wraz z nabieraniem wysokości odsłaniają się pierwsze widoki na Mosorny Groń, Halę Śmietanową czy Policę, a po dotarciu na Sokolicę ukazuje nam się najwyższy szczyt na jaki wejdziemy podczas naszej wyprawy czyli Babia Góra (1725m). Czytaj dalej →

Na szczycie Romanki

Tegoroczna zima trochę jak kobieta – zmienną jest. W połowie lutego pokazała swoje śnieżne oblicze. Są osoby, w tym i piszący te słowa, które kochają śnieg i mróz. Mogę więc powiedzieć, że trafiliśmy z terminem dobrze, no może do pełni szczęścia zabrakło słońca i przejrzystości.

Dziewięcioosobową grupą wystartowaliśmy z południowego, najwyżej położonego krańca Sopotni Wielkiej, z małego, aczkolwiek odśnieżonego parkingu przy kapliczce. Początkowo szliśmy bez szlaku łagodnie wznoszącą się droga pożarową. Około piętnastocentymetrowa warstwa świeżego śniegu, po której nikt przed nami jeszcze nie szedł, nie utrudniała szczególnie marszu i pozwalała cieszyć się urokami zimy. Po pokonaniu niespełna 300 m przewyższenia weszliśmy na szlak czarny, prowadzący z centrum Sopotni Wielkiej na Kotarnicę. Tu ścieżka stała się węższa i trochę bardziej stroma. Czytaj dalej →

Przed hotelem przygotowani do drogi

Mąchocice Kapitulne w dniach 6-8 lutego 2026 stały się centrum XI Zimowych Spotkań PTT w Górach Świętokrzyskich. Kilkadziesiąt godzin na Kielecczyźnie wśród społeczności Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego z różnych części kraju to czas poznawania ludzi z górską pasją, budowania bliższych relacji, wymiany doświadczeń. To kontakt z przyrodą Gór Świętokrzyskich i folklorem ziemi kieleckiej. To odkrywanie ciekawych miejsc i historii z nimi związanych. To aktywność fizyczna na świeżym powietrzu, smaczne jadło, śpiew, muzyka, taniec i pozytywna energia.

W piątek wieczorem sześcioosobowa grupa krakowsko – oświęcimska zameldowała się w najwyżej położonym w Górach Świętokrzyskich hotelu „Przedwiośnie”, serdecznie powitana przez Teresę i Grażynę – animatorki Zimowych Spotkań PTT i liderki oddziału w Ostrowcu Świętokrzyskim. Jeszcze tego samego wieczoru spotkaliśmy się na kolacji z blisko setką uczestników, zaś przy wspólnym stole mieliśmy okazję poznać skromne reprezentacje oddziałów z Łodzi, Jaworzna i Radomia. Pierwszy dzień zakończył się obejrzeniem filmowych wspomnień z poprzedniej edycji Zimowych Spotkań PTT, konkursem piosenek oraz karaoke w wykonaniu poszczególnych oddziałów. Czytaj dalej →

Podejście ze Zwardonia na Sołowy Wierch

W minioną niedzielę nasze Koło PTT w Oświęcimiu odbyło ciekawą wycieczkę na polsko-słowackim pograniczu. Za cel obraliśmy Międzygórze Jabłonkowsko-Koniakowskie, dość nową krainę, a właściwie mezoregion, wyznaczony w 2018 roku na obrzeżach Beskidu Śląskiego i Żywieckiego, z górami o wysokości 500–800 m n.p.m.

Nasza wycieczka za punkt startu obrała Zwardoń, a ściślej mówiąc Myto, czyli przysiółek będący niegdyś punktem poboru opłat i kontroli na granicy Polski z Węgrami. Pogoda dopisywała od samego rana, podobnie zresztą jak frekwencja. Na starcie wycieczki zameldowało się 15 osób, które dziarskim krokiem ruszyły przed siebie w kierunku Sołowego Wierchu. Po około 40 minutach niezbyt wymagającego spaceru niebieskim szlakiem znaleźliśmy się w komplecie na wysokości 853 m n.p.m. Ten zalesiony szczyt zatrzymał nas na krótką przerwę; był też on, chcąc nie chcąc, najwyższym punktem podczas wycieczki, choć ze względu na zalesienie raczej nie zapamiętamy go na długo. Czytaj dalej →

Nasza grupa w drodze na Koziarz
fot. Jacek Dindorf

W połowie grudnia zimy nie zobaczyliśmy nawet w górach. Wprawdzie, gdy dotarliśmy do Zabrzeży szron na trawie wskazywał na ujemną temperaturę, lecz kiedy wznieśliśmy się ponad dolinę Dunajca podchodząc stromo pod górę, po chłodzie pozostało wspomnienie. Samotny daniel przebiegł nam drogę, gdy podążaliśmy nieznakowanymi ścieżkami do wysoko posadowionych przysiółków i słonecznych polan. Jedna z nich zatrzymała nas na drugie śniadanie z prostego powodu: zza beskidzkich zboczy wyłonił się fragment zimowych Tatr Wysokich.

W okolicy przysiółka Wierchy weszliśmy na znakowany szlak, biegnący przez grzbiet górski nazywany lokalnie Suchym Groniem. Liczne polany i leśne prześwity z niewielkimi płachetkami śniegu co rusz odsłaniały widoki, a to na Pogórze Ciężkowickie i Beskid Sądecki, a to na Beskid Wyspowy i Gorce. No i Tatry! Czytaj dalej →